.Ego Düşleri – II.

Gözlerim kardeş ! Yoruluyor. Boşu boşuna insanların miskinliklerinden dolayı yoruyorum kendimi. Halbuki onlar miskin, onlar nefret dolu, onlar kayıp, onlar aptal, onlar …. onlar…

Ben, kardeş !!! Kaybediyorum kendimi. Vücuduma sığmıyor öfkem. Hayır, bağırmıyorum, hayır gitmiyorum, hayır konuşmuyorum. Kendimi kaybediyorum kardeş. İnancımı kaybediyorum. Vefamı kaybediyorum. Dostluğumu kaybediyorum.

Bilmiyorlar kardeş. Hiç kimse ne dediğinin ve sonuçlarında ne tavır aldığının farkında bile değil. Oyun sanıyorlar. Geçmişleriyle karşılaştırıp bir de aşağılıyorlar. Hemen istedikleri hemen olsun ! Hemen kardeş!

Sessizliğimin de kıymetini bilmiyorlar. Ne yaptıklarının farkında bile değiller. Ordan oraya gidip dursunlar ! Bana ne ?!

Tüm bunlar için kendimi suçluyorum kardeş. Orada olmasaydım diyorum. Gülmeseydim, paylaşmasaydım, bakmasaydım…

Ah içim kardeş ! Yanıyor. Öfkemi durduramıyorum. Kahrediyorum kendimi her akşam bir bilsen!.

Rüyalarımda dalgalar var. Kocaman ! İçeri kaçıyorum, camları indiriyorlar. Ama hepsi ayaklarıma kadar kardeş. sonrası yok, sonra hiç bir şey yok.

Böyle mi olsun dersin ? Böyle mi kapatalım perdeleri ? Bu mu yani ?

Peki, bu olsun kardeş.

Öyle olsun…

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.