.tembel.

Bazen ölümden korkarım. Gelip  en yakınlarıma bir şey yapacakmış gibi.

Ufukla kesişen gözlerimi kapadığımda hain bir pusunun kokusunu alır gibiyim.

O büyük korsan gemileriyle hiç bilmediğim yerlere açılacak gibi dururken, rıhtımdan vazgeçememek gibi mide bulantısı.

Aynı yüzler, aynı gülüşler, aynı alaylar, aynı entirikalar, aynı soğuk.

Bıkmamak elde değilmiş gibi ama bir önemi yok.

Nokta kadar basite indirgendiğinde hak, ne vicdan ne emek ne zaman sığabilir bu aptal ömüre.

Bir roman uydursam, karanlık fotoğraflar bıraksam, kafayı sıyırsam….

 

her şey bastırılmış gibi, yokmuş gibi.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.