.kayıp.

kendimi, upuzun göklere uzanan camlı binalar arasında buluyorum. 

Oraya nasıl, nereden ve ne zaman geldiğimi düştüğümü hatırlamıyorum. 

Hiç tanımadığım arkadaşların seslerine yöneliyorum. Nereye çağırdıkları belli olmayan sesler.  

O kocaman kasvetli binaların ayakları dibinde değişik sokaklara bürünürken, son sokakta, çıkmazlara düşüyorum. 

Sesler kesiliyor. 

Ses veriyorum. 

Ses veriyorum… 

Her şey susuyor. 

Bağırdıkça susuyor. 

O arkadaşlar da nasıl ne zaman ve nereye kayboldular hatırlamıyorum.  

Belki ben çok uzaklara gittikten sonra her şey altı ve üstü ile karışmıştı. 

Belki artık duyamadığım için vazgeçtiler bağırmaktan. 

Belki sustuğum için her rüya bu kadar dar.

Ses veriyorum..

1..2…3.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.