Hamlet

“Ölmek, uyumak sadece ! Düşünün ki uyumakla yalnız,

Bitebilir bütün acıları yüreğin,

Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.

Uyumak, ama düş görebilirsin rüyanda, o kötü!

Çünkü o ölüm uykularında,

Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,

Ne düşler görebilir insan, bir düşünmeli bunu.”

 

baharlara soran oldu mu o uzun ölüm gecelerinin uzun siyah elbisesi altında öldüğümde.
kin gecelerinin dallandığı patika yollarda koybolan bir kadın tanıyorum.
öyle boylu boyunca yalandan dolandan izlediği baharlara kaptırdım.
rüya çağlayanlarının sarhoşluğunda delik bir şapka kafamda.
öyle ya gölgesi kırık rüzgarların denizleri de yalpalamakta.
zaman kumlarının heybeti akıyor gözlerimden, yalan yanlış tüm dostluklar için.
Hamlet masalı gibi kılıçtan bir gece ölmek için ideal sevgilim.
kıvırcık saçların, şaşı bakışların, denize bakan nefesin.
ne çok kahırdan bahsediyor hecelerim affet.
girdabında kaybolmak istediğim rüzgalara karışırcasına bağırmak istiyorum sevgilim.
özgürse eğer ruh, boynumu eğiyorum.
sadaka gibi yaşanan bir yaşamın döküntülerini göreceksin bu gecenin sonunda.
bir yerlerde yıldızlar doğarken, unutulan hatırlar bir yerlerde yanacak.
belki böylesine yılmak daha güzeldir.