.fısıltı.

Kuşatılmış uzaklıkları deliyor zihnim.

Kendisine kanıp duruyor, ses etmiyorum.

Tüm kaleler düşüyor piyonlarımın gözü önünde, yazık.

Onca şahtan sonra ucuza bırakıyor hepsi kendini. Dedim ya zihnim oyun oynuyor.

Kime seni özledim desem saatini gösteriyor. Sanki orada bir yerde kaybolmuş, unutulmuş gibi.

Aptallıklarını süslüyor zihnim, yakışır.

Gündüz hiç görmediğim kalabalıklar, gecenin anlamsız mavisinde dolanıyor yanımda.

Bu salak yağmur gibi soğuk ve iri iri gülüyor ihanet. Küfür ettiği şiirlere mi ? Bana mı ? bilmiyorum.

Bir daha hiç uğramayacağımız masadan yalnızlıkla kalkarmış gibi bırakıyor kendisini. Utanıyorum.

Dedim ya zihnim oyun oynuyor karakalemde çizilmiş anlaşılmaz resimler gibi.

Hepsinin ismini hatırlıyorum. 

En son nerede gördüğümü,

ne dediğimi,

kokusunu,

korkusunu,

Kendi uydurduğu dil ile konuşuyor sahnedekiler, anlayamıyorum.

Dilim akıyor, gözüm susuyor.

Dedim ya zihnim ölüyor.

 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.