.03.

Damarlarımda dolaşan köhne kandan başka verebileceğim hiçbir şey yok.
Gün benim için son kez batsın bu defa.
Dar sokakların anılarım üzerine bıraktığı acınası bağları koparıyorum.
Gördüğüm tüm rüyaları yaşamış kadar hatırlıyorum.
Durduğum, baktığım, sevdiğim, kaçtığım, ağladığım, güldüğüm tüm anılar için kendimi affediyorum.
Gördüklerimizin, konuştuklarımızın hepsi, nefretimizden beslendiğimiz yalanlardan ibaret.
Körüz veya görmüyoruz.
Kendimi karanlığa kapattığım her an, gittiğim o uzak kırların esintilerine kapılıyorum.
Başı boş bırakılmış yıldızların yalnız çobanı gibi hissediyorum.
Hiçbir şey yok ve gerçeğin ta kendisi bir orospu.
basit.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.