.02.

Bunu sana ıstırablarımın arasından yazıyorum.

Önümde kocaman bir mavi var.

Işıklar beni takip edercesine, geçmişimin gölgesi yine burada yanı başımda.

Rüzgarları sev derdin bana, sarılmak kadar samimidir.

Ama buralarda öyle değil. Kocaman bir koğuş içinde sadece ezberlediğim yollardan gidiyorum.

Uzaklaşmak için gözlerimi kapattığımda, renkler mavi, sarı ve yeşil. Uzaklarda kocaman bir mavi var orada duruyorum.

Vazgeçilmiş bir dünyanın sona kalan artıklarından başka birşey değiliz.

Birbirimizi üzmekten başka keyfimiz kalmadı.

Sana elbet yüreğimden bahsetmek isterdim lakin, gösterecek yüreğim kalmadı.

Bazen öyle nefret ediyorum ki satırlardan, gözlerimi kandırmak için ağaçlar, bulutlar, diyarlar arıyorum.

Rüyalarım yoğun. Yoruluyorum.

Değersiz gerçeklere anlam katmadan yaşamalıyız.

ve biliyorum, hiç birşey göründüğü gibi değil.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.